All Posts

Als je het nieuws leest vraag je je echt af in wat voor wereld we leven. In een jaar staat alles op zijn kop. De verandering was voor Trump ook al aan de gang natuurlijk, maar nu kunnen we er echt niet meer omheen. Ik vraag me echt af waarom niemand iets doet. Vooral waarom ze dit in Amerika laten gebeuren. Putin houdt zich stil. Die wacht totdat de NAVO zichzelf heeft opgeblazen en dan kan hij weer verder met zijn expansiedrift. Ook China ziet nu waarschijnlijk zijn kans om

Het gevoel dat me de laatste week vaak overvalt is een gevoel van machteloosheid. Als je naar het nieuws kijkt heb je het gevoel dat de wereld heel langzaam maar zeker in een soort vacuum van een gewapend conflict wordt gezogen. Zo’n Trump die als een soort dolle stier overal zijn zin wil hebben en het internationaal recht volkomen aan zijn laars lapt. Europa die daar geen antwoord op lijkt te hebben. Putin die handenwrijfend afwacht tot hij straks ook weer ergens anders kan

Allereerst gelukkig nieuwjaar iedereen!! Buiten sneeuwt het. Code oranje. Ik kom net weer terug van mijn drie-maandelijks bezoek aan de oncoloog. De trams rijden gelukkig. Lang leve de HTM. Ik ga nu elke 3 a 4 maanden naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek. Dan checken ze vooral mijn tumormarker (CA 15.3) en leverwaarden. De tumormarker is een eiwit wat meestal hoger wordt als er borstkanker groeit in je lijf. Dat is niet bij iedereen zo, maar bij mij werkt die marker goed.

Afgelopen zondag zijn we naar een sing-along geweest. Dit was een meezingavond met meer dan 1.100 man onder leiding van Gregor Bak en Francis van Broekhuijzen. Het was een heerlijke avond en je werd er helemaal vrolijk van. Twee uur lang meezingen in het grote Atrium van het gemeentehuis van Den Haag. Die ruimte is zo groot dat je een prachtige galm hoort. Het was mooi om er middenin te staan en mee te zingen. Je vergeet even de grote boze buitenwereld en zit in een warm bad

Herman Koch spreekt in zijn boek “Ga je erover schrijven” over een glazen muur tussen hemzelf en de rest van de wereld nadat hij heeft gehoord dat hij ongeneeslijk ziek is. Dat is echt een heel herkenbaar gevoel. Ik voel ook zo’n zelfde soort afstand. Het komt denk ik doordat in een keer alles wat je belangrijk vindt verandert als je hoort dat je ziek bent. Leeftijdgenoten zijn bezig met carriere, geld en de kinderen. En ook vaak nu met hun pensioen over vijftien jaar. Van la

Maar waar gaat je blog dan over? Waar schrijf je over? Wat wil je er mee bereiken? Wie is de doelgroep? Het eerlijke antwoord is dat ik echt geen idee heb. Ik schrijf omdat ik het fijn vind om de wereld te ordenen. Ik denk altijd in een soort van kleine korte verhaaltjes. Dus ze opschrijven komt heel natuurlijk. Het zal niet dagelijks zijn, maar wel heel regelmatig. Ik zal er af en toe ook een gedicht in stoppen. Het gaat over hoe ik me voel, wat ik meemaak, over hele kleine

Wat doe jij? Een heel normale vraag als je ergens nieuw bent, maar voor mij meteen lastig. Vertel ik dat ik ziek ben? Of verzin ik iets eromheen. Wat de reden is dat ik niet meer werk. Nu kan ik zeggen. Ik schrijf. En dan doorverwijzen naar mijn blog. Het is een hele rare situatie waar ik nu al een paar jaar in zit. Ik heb uitgezaaide kanker stadium 4, ongeneeslijk ziek, maar er is niks meer te zien op de scans. De chemo en daarna hormoonpillen werken zo goed dat ik nu NED be